Podążamy za publikacją “Modernizm między budynkami” (Agnieszka Kępkowicz, Małgorzata Sosnowska, Ilona Woźniak-Kostecka, Warszawa 2021), według której modernizm w architekturze krajobrazu zwracał uwagę na znaczenie przestrzeni pomiędzy budynkami, skutecznie ją powiększając. My stawiamy tezę, że modernizm w muzyce również był związany z przestrzenią, a wydarzył się dopiero w momencie gdy osoby kompozytorskie zaczęły operować przestrzennymi aspektami dźwięku. Ważny dla nas jest nie tylko moment pojawienia czasu i przestrzeni w muzyce dla wybrzmień i rezonansów, ale i krytyczny namysł nad procesami poznawczymi, jakie uruchamiają takie formy pracy z materią dźwiękową.
Zaproszone artystki i artystów zachęcamy do gry myślowej, zastanowienia się co może oznaczać w świecie sztuki dźwięku nie tylko modernizm jako przestrzeń między dźwiękami, ale i metamodernizm. Ten współczesny nurt w filozofii kultury oscylujący między modernistyczną utopią a postmodernistyczną ironią stara się odpowiadać na lęki i kryzysy świata w erze przemocy korporacji cyfrowych i rozczarowania elitami politycznymi, stawia na zwrot ku szczerości i głębokim emocjom. Czy praktyki pogłębionego słuchania Pauline Oliveros i polityczność praktyk słuchania Brandona LaBelle nie są przykładami metamodernizmu w sferze badań nad dźwiękiem? Na nasz użytek traktujemy metamodernizm jako przestrzeń między słuchacz(k)ami i zastanawiamy jak to wpływa na współczesne praktyki twórcze posługujące się dźwiękiem i przestrzenią.
O WYDARZENIU
🔉 17.10.2026, 19:00
Ángeles Rojas – Fragile Harmony (2023)
Ángeles Rojas – Music for clavicymbalum (2025) *
/ Ryszard Lubieniecki – klawicymbał
Paweł Malinowski – Vergänglichkeit der Ferne (2026) */**
na kontrabas i wielokanałową warstwę elektroniczną / Joanna Zabłocka – kontrabas, Paweł Malinowski – elektronika
Zuzanna Henclik – nociception (2026) *
🔉 18.10.2026, 19:00
Michał Wdowikowski – Przymus powtarzania (2026) *
Cosimo Fiaschi / Michał Biel – canone incerto (2026) *
Jacek Sienkiewicz / Lukáš Jiřička – Obcięte kąciki ust (2026) */**
Żyjnia BWA Wrocław
Świdnicka 2-4
PROGRAM
Ángeles Rojas – Fragile Harmony (2023)
Performatywna instalacja dźwiękowa zbudowana wokół autorskiego instrumentu składającego się z dwudziestu balonów i ustników. Zawieszone w przestrzeni balony kryją w sobie niewielkie, lekko rozstrojone harmonijki. Jeden po drugim są powoli otwierane za pomocą mechanizmu, który pozwala powietrzu stopniowo uchodzić, wprawiając harmonijki w dźwięk i umożliwiając ich wzajemne oddziaływanie. Wraz z uchodzącym powietrzem harmonijki zaczynają rezonować ze sobą nawzajem oraz z otaczającą je przestrzenią.
Powietrze zamknięte dotąd w kruchej granicy zostaje uwolnione. To, co było uwięzione, zaczyna krążyć, wprawiając w drgania pomieszczenie i rozpuszczając granice między wnętrzem a zewnętrzem. Performans trwa do chwili, gdy wszystkie balony całkowicie się opróżnią, co zajmuje od dwudziestu do trzydziestu minut.
Utwór powstał na zamówienie festiwalu 48 Stunden Neukölln i został zrealizowany dzięki wsparciu grantu ArtSpaceLab.
Ángeles Rojas – Music for clavicymbalum (2025) *
Ryszard Lubieniecki – klawicymbał
Ten utwór powstał z intencją spowolnienia przestrzeni między dźwiękami. Przestrzeń ta nigdy nie jest stała – jest płynna, niczym woda. Kwinta wilcza to interwał, który historycznie pozostawał na marginesie ze względu na swoją niestabilność. Jednak właśnie w tej niestabilności kryje się wiele możliwości. W tym utworze traktuję ją jako interwał fundamentalny. Poprzez stopniowe rozstrajanie interwał powoli się przekształca, tworząc zmieniające się układy relacji, pogłosów i niedoskonałości. Te nieustannie zmieniające się interwały tworzą również nieustannie zmieniające się ciszę. Za każdym razem powstają inne cienie rezonansu, które pozostają zawieszone między instrumentem, przestrzenią i naszymi uszami.
Listen
to the beatings
of ever-changing intervals.
Listen
how they
slowly fade.
Paweł Malinowski – Vergänglichkeit der Ferne (2026) */**
na kontrabas i wielokanałową warstwę elektroniczną
Joanna Zabłocka – kontrabas, Paweł Malinowski – elektronika
„Czego razem posłuchamy”? – zastanawiam się planując pierwszy od dawna utwór z rozbudowaną warstwą elektroakustyczną. Myślę na pewno o tym, co jest dla mnie szczególnie ważne w pracy z dźwiękiem: o osobliwości i ulotności momentu wykonania, o wrażliwości osób wykonujących, a w końcu o tym jak połączyć te kwestie z benjaminowskim odczuciem dali w momencie pojawienia się głośników. W pracy nad kompozycją sięgam po ograniczony wybór środków elektronicznych i narzędzi, chcę by całość mojego skupienia była bezpośrednio powiązana z dźwiękiem kontrabasu i towarzyszącym mu chórem głośników. W kontekście niniejszego wydarzenia przypominam sobie też o urbanistkach i architektach. Od ambitnych partycypacyjnych koncepcji Oskara i Zofii Hansenów, po może bardziej pragmatyczne, ale pełne zrozumienia wobec potrzeb przyszłych mieszkańców osiedla projektowane w Krakowie przez Jerzego i Marię Chronowskich. A tych przykładów było przecież więcej! Na końcu patrzę pełen przerażenia na restytucyjne ciągoty ruchów domagających się neoimperialnych klasycznych wzorców, zasłaniających się poszukiwaniem uniwersalnego piękna. W kompozycji tej, jakby na przekór raz jeszcze spoglądam na sonoryzm: reinterpretując jego procesualność i wolność interpretacyjną w warstwie wykonawczej. Filtruję je jednak przez ważne dla mnie jakości: dynamikę tak cichą, że wymaga szczególnego skupienia i ulegające wewnętrznemu rozpadowi harmonie.
Zuzanna Henclik – nociception (2026) *
Aleksandra Filipowicz – wideo
Punktem wyjścia utworu jest zainteresowanie sytuacjami, w których organizm przestaje być wiarygodnym przewodnikiem po rzeczywistości. Inspiracją są zjawiska związane z odczuwaniem bólu, fałszywe alarmy sensoryczne, adaptacja do długotrwałych bodźców oraz stopniowa utrata wrażliwości na współczesne środowisko akustyczne.
Interesuje mnie napięcie pomiędzy sygnałem a jego interpretacją – moment, w którym doświadczenie staje się realne niezależnie od tego, czy jego źródło rzeczywiście istnieje lub zostało poprawnie rozpoznane. Szczególnie fascynuje mnie paradoks sytuacji, w których organizm generuje poczucie zagrożenia, bólu lub obecności mimo braku jednoznacznej przyczyny.
Jednym z punktów odniesienia jest dla mnie współczesny krajobraz akustyczny – przestrzeń wypełniona sygnałami, komunikatami i dźwiękami organizującymi codzienne doświadczenie, których obecność pozostaje często poza obszarem świadomej uwagi.
Przestrzeń wielokanałową traktuję jako obszar percepcyjnej niepewności, w którym słuchacz nieustannie negocjuje relację pomiędzy tym, co słyszy, a tym, co uważa za rzeczywiste. Projekt wyrasta z założenia, że słuchanie nie jest liniowym odbiorem wspólnej rzeczywistości, lecz procesem indywidualnego konstruowania znaczeń. Stanowi próbę przyjrzenia się granicy pomiędzy bodźcem, jego interpretacją oraz doświadczeniem słuchania.
Michał Wdowikowski – Przymus powtarzania (2026) *
Utwór inspirowany dawną teorią freudowskiej psychoanalizy odnosi się do zjawiska, w którym człowiek nieświadomie odtwarza bolesne doświadczenia, konflikty lub wzorce relacyjne zamiast ich unikać. We współczesnym ujęciu termin wykracza poza obszar cierpienia człowieka i obejmuje wiele schematycznych oraz nieświadomych działań. W kontekście metamodernizmu odwołanie do tej teorii przypomina, że postęp i poszukiwania nowego w pędzącym do przodu, niepewnym czasie wymaga uświadomienia albo ciągłego uświadamiania sobie ograniczeń, na które częściowo jesteśmy skazani. Dopiero świadomy ogląd na sytuację, niezależnie jaka ona jest, pozwala realnie poszukiwać rozwiązań problemów lub źródeł przyjemności w życiu. A może to próba zwrócenia uwagi, że w kreowaniu nowych sposobów myślenia i reagowania na rzeczywistość nie można zapominać o częściowo zdeterminowanej naturze ludzkiego umysłu?
Cosimo Fiaschi / Michał Biel – canone incerto (2026) *
Kompozycja stanowi kolejny etap badań nad relacjami między multifonami wykonywanymi na dwóch saksofonach sopranowych, wzbogaconymi o wielokanałowy system projekcji dźwięku. Eksplorując zagadnienia związane z wewnętrzną przestrzennością multifonów, utwór dąży do wytworzenia akustycznego pola harmonicznego, w którym oba instrumenty podążają za sobą w formie otwartego kanonu, przekształcając jednocześnie instrumentalne i środowiskowe zjawiska dźwiękowe wywiedzione z ruchu powietrza.
Jacek Sienkiewicz / Lukáš Jiřička – Obcięte kąciki ust (2026) */**
Projekt „Obcięte kąciki ust” stanowi nową, rozbudowaną kompozycję Jacka Sienkiewicza i Lukáša Jiřički, rozwijającą ich wieloletni dialog artystyczny na styku muzyki eksperymentalnej, radioartu oraz teatru. Około czterdziestopięciominutowe dzieło przeznaczone na wielokanałowy system dźwiękowy przybierze dwoistą formę: z jednej strony jako utwór radioartowy, istniejący w przestrzeni transmisji i zapisu, z drugiej – jako żywa instalacja performatywna, w której dźwięk, ciało i przestrzeń splatają się w jednorazowym akcie obecności.
Inspiracyjnym jądrem projektu jest spotkanie dwóch odległych, niemal przeciwstawnych światów literackich. Z jednej strony pulsująca mrokiem, halucynacyjna wyobraźnia Pieśni Maldorora Lautréamonta, z drugiej – subtelna, skupiona na przemijaniu i drobnych obserwacjach rzeczywistości refleksyjność tekstów Zapiski dla zabicia czasu Yoshidy Kenkō. Te dwa porządki – gwałtowność i kontemplacja – tworzą napięcie przypominające oddech: ruch pomiędzy skrajnościami, w którym natura odsłania się jako lustro ludzkiego doświadczenia, kryzysu i nieustannej przemiany.
Kompozycja wyrasta z idei Ma – twórczej pustki, w której cisza i przerwa nie są brakiem, lecz aktywną siłą formotwórczą. Dźwięk rodzi się tu z napięcia pomiędzy obecnością a nieobecnością, między gestem a jego zanikiem. Warstwa muzyczna łączy głosy operowe i mówione z elektroniką, koto, wibrafonem, perkusją i strukturami noise, budując gęstą, wielowarstwową tkankę akustyczną. Szczególną rolę odgrywa głos – oddech, szept, krzyk – traktowany jako materiał pierwotny, poddawany dekompozycji, powtórzeniu i transformacji.
Utwór rozwija się w trzech częściach: Obcięte kąciki ust, Głód przyjacielem burz i Krótkie schronienia, które prowadzą słuchacza od skupienia ku intensywności, od niemal bezgłośnej kontemplacji ku rytmicznej, pulsującej materii dźwiękowej. Równolegle warstwa tekstowa przechodzi od mrocznej wizji ku wyciszonej refleksji, splatając oba bieguny w nieustannym ruchu znaczeń.
Out of the dark, into the light
Kompozycja / wykonanie na żywo: Jacek Sienkiewicz
Reżyseria: Lukáš Jiřička
Obsada: Ramona Rey (głos), Klara Bielawka (głos/aktorstwo), Mirosław Zbrojewicz (aktor), Antoni Beksiak (rozszerzone techniki wokalne), Elia Morretti (wibrafon), Katarzyna Karpowicz (koto).
* Prapremiera, zamówienie Canti Spazializzati
** Utwory Obcięte kąciki ust Jacka Sienkiewicza i Lukáša Jiřički oraz Vergänglichkeit der Ferne Pawła Malinowskiego dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
O ARTYST(K)ACH
Ángeles Rojas
Pochodząca z Argentyny kompozytorka i performerka mieszkająca w Berlinie. Jej twórczość skupia się wokół słuchania jako sposobu doświadczania różnych percepcji czasu i przestrzeni. Artystka bada zjawiska akustyczne, takie jak rezonans, wibracje czy intonacja mikrotonowa, analizując alikwoty harmoniczne i dudnienia powstające w wyniku długo wybrzmiewających dźwięków oraz rozbudowanych struktur czasowych. Jej muzyka rozwija się powoli, koncentrując się na wzmacnianiu tego, co już obecne, zamiast na tworzeniu nowego dźwięku, co pozwala dostrzec naturalne procesy brzmieniowe. Jej praktyka twórcza obejmuje kompozycję, performens i instalacje, często realizowane w kontekstach zespołowych lub site-specific (zależnych od miejsca). Prace artystki były prezentowane na festiwalach i w instytucjach w Europie i Ameryce Łacińskiej, w tym na MaerzMusik, Tsonami oraz RUIDO Festival. W 2025 roku była rezydentką w Elektronisches Studio w Akademie der Künste (ADK) w Berlinie. Studiowała kompozycję na Universidad Nacional del Arte (UNA) w Buenos Aires.
Ryszard Lubieniecki
Kompozytor, muzykolog, instrumentalista, improwizator. Studiował kompozycję i akordeon w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. W 2023 r. obronił pracę doktorską pod kierunkiem prof. Remigiusza Pośpiecha we wrocławskim Instytucie Muzykologii, gdzie obecnie pracuje na stanowisku adiunkta. Poza akordeonem gra również na średniowiecznych instrumentach klawiszowych (portatywie i clavisimbalum). Współzałożyciel tria muzyki współczesnej Layers i zespołu muzyki średniowiecznej Vox Imaginaria oraz bardziej efemerycznych zespołów muzyki improwizowanej, m.in. Vogellicht, Widzicie i Lubieniecki/Rupniewski. Autor monografii “Musica i memoria w późnośredniowiecznych traktatach muzycznych I połowy XV wieku” (Wrocław 2025).
soundcloud.com/ryszard-lubieniecki
Paweł Malinowski
Kompozytor, który w swojej twórczości zajmuje się kruchością dźwięku oraz muzyczną przeszłością. Jest laureatem I nagrody w 58. Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda, a także laureatem Stypendium Twórczego Miasta Krakowa oraz Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jego muzyka reprezentowała Polskie Radio na 66. Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów (IRC). W sezonie 2020/21 współpracował z London Philharmonic Orchestra w ramach projektu mentorskiego LPO Young Composers. Utwory Pawła były wykonywane przez zespoły i muzyków takich jak członkowie London Philharmonic Orchestra, Orkiestra Muzyki Nowej (OMN), Ensemble Modern, Linea, United Instruments of Lucilin, Hashtag Ensemble, Ensemble Kompopolex czy Spółdzielnia Muzyczna, na międzynarodowych festiwalach, w tym MaerzMusik, Gaudeamus, Warszawska Jesień, Sacrum Profanum, Ferienkurse für Neue Musik Darmstadt, oraz transmitowane m.in. w BBC Radio 3 i Programie 2 Polskiego Radia. Posiada stopień doktora sztuki uzyskany w Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie (promotorzy: prof. Wojciech Widłak i dr hab. Piotr Peszat). Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Krakowie, a także studiował kompozycję (studia magisterskie) pod kierunkiem Juliany Hodkinson, Nielsa Rønsholdta i Simona Steena-Andersena w Królewskiej Akademii Muzycznej w Aarhus.
Joanna Zabłocka
Kontrabasistka, edukatorka i animatorka kultury. Ukończyła Akademię Muzyczną im. K. Szymanowskiego w Katowicach w klasie kontrabasu prof. Jana Kotuli. Studiowała też muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim. Jako kontrabasistka współpracowała z orkiestrami symfonicznymi, takimi jak Filharmonia Zielonogórska (stypendium Muzyk-rezydent NIMiT), Filharmonia Gorzowska, Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu (Akademia Orkiestrowa), National Ukraine Symphony Orchestra, International Lutosławski Youth Orchestra, oraz kameralnymi – Orkiestrą Muzyki Nowej i Orkiestrą Miasta Jaworzno Archetti. Swoje umiejętności doskonaliła pod okiem Catalina Rotaru, Petru Iugo, Miroslava Gajdosa i Marka Romanowskiego. W 2024 otrzymała wyróżnienie na V Ogólnopolskim Turnieju Wiolonczeli i Kontrabasu w Warszawie. Jako muzykolożka pracowała m.in. w Muzeum Chopina w Warszawie i redakcji magazynu Glissando.
https://www.instagram.com/jozabrzoza/
Zuzanna Henclik
kompozytorka, pianistka, inżynier. Absolwentka Politechniki Gdańskiej, studiowała Kompozycję i Teorię Muzyki na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku w klasie Pawła Mykietyna, ukończyła również szkołę muzyczną II stopnia w klasie fortepianu. W swojej twórczości koncentruje się głównie na muzyce elektronicznej i elektroakustycznej. Interesuje ją pejzaż dźwiękowy otoczenia, szumy, rezonanse i naturalne rytmy środowiska. Często wykorzystuje field recording, autorskie nagrania i zjawisko ASMR, eksplorując przestrzeń pomiędzy dźwiękami oraz ich wewnętrzną strukturę. Jej główną inspiracją formalną są koncepcje związane z ludzką percepcją — szczególnie jej subiektywnością, niestabilnością. Od 2022 roku komponuje muzykę do spektakli teatru tańca we współpracy z kolektywem h.art company. Jej prace prezentowano m.in. w Teatrze Nowym w Warszawie, Kieleckim Teatrze Tańca, Klubie Żak czy Centrum Kultury w Lublinie. Od 2023 roku rozwija autorski festiwal Słuchanie Receptywne — całonocne wydarzenie poświęcone muzyce ambientowej, eksperymentalnej i elektroakustycznej, inspirowane ideą deep listening Pauline Oliveros. W ramach festiwalu realizuje instalacje dźwiękowe i projekty performatywne badające relacje między dźwiękiem, przestrzenią i percepcją. Jej instalacje Echosomme, Vox Corporis oraz Noise Organ koncentrują się na cielesnym i wspólnotowym doświadczeniu słuchania oraz wykorzystują elementy akustyki środowiskowej, mechaniki i interakcji z odbiorcą. Projektowane instalacje wymagają od uczestnika fizycznego wejścia w przestrzeń i aktywnego odbioru bodźców, umożliwiając doświadczenie dźwięku jako zjawiska cielesnego. Korzysta z form intuicyjnych, instalacje traktuje jako narzędzia znoszące bariery edukacyjne, pozwalające odkrywać dźwięk w sposób bezpośredni. Jako prezeska Fundacji Acousma Lab prowadzi działania wspierające twórców muzyki współczesnej oraz projekty popularyzatorskie związane z ekologią akustyczną.
https://www.instagram.com/selwyndiane/
Michał Wdowikowski
Artysta związany ze sceną muzyki różnej Gorzowa Wielkopolskiego oraz Wrocławia. Warsztat perkusyjny zdobył mi.n. dzięki nauce w szkole muzycznej I stopnia w Gorzowie Wlkp. oraz II stopnia (częściowo) na Wrocławskiej Szkole Jazzu. Studia na wydziale jazzowym w instytucie muzyki Uniwersytetu Zielonogórskiego przerwał na rzecz Psychologii na UWr. W międzyczasie współpracował z różnymi artystami lub tworzył liczne zespoły, z którymi aktywnie grał koncerty i nagrywał albumy. Występował na wielu festiwalach i w klubach w Polsce (Opener Festival, OFF Festival, Tauron Nowa Muzyka, Avant Art Festival) oraz za granicą (Czechy, Słowacja, Niemcy); doświadczenie zdobywał również grając w Gorzowskiej Orkiestrze Dętej oraz Big Bandzie Politechniki Wrocławskiej. W ostatnim czasie eksploruje wykonywanie muzyki elektroakustycznej na perkusji z syntezatorem modularnym oraz realizuje się w roli muzyka sesyjnego. Wraz z Mikołajem Nowickim, Filipem Zakrzewskim i cenioną saksofonistką Matyldą Gerber założył Wrocławską Orkiestrę Improwizowaną. Aktualnie występuje z zespołami Młyn i Sneaky Jesus, balansując pomiędzy różnymi odmianami jazzu.
Cosimo Fiaschi
Saksofonista sopranowy , improwizator i kompozytor urodzony w 1998 roku, mieszkający w Rzymie. Muzyk oddany głębokiej eksploracji spektrum możliwości brzmieniowych swojego instrumentu, ze szczególnym uwzględnieniem sfery multifonów (wielodźwięków). Gra w muzykę improwizowanę i współczesną, zarówno solo, jak i w ramach zespołach. Ma na swoim koncie liczne publikacje wydane przez międzynarodowe wytwórnie, takie jak INSUB. records, Discreet Archive, Dinzu Artefacts, Granny Records, Zoomin’ Night, Sofa label, Shhpuma czy 901 edition.
https://www.instagram.com/cosimofiaschi/
Michał J. Biel
Polski artysta dźwiękowy tworzący między Kopenhagą a Wrocławiem, jego twórczość obejmuje reżyserię dźwięku, kompozycję, kinematografię oraz performans. Pracuje z dźwiękiem w różnych kontekstach: od konstelacji instrumentalnych, przez występy solowe, realizacje site-specific, dokumentację i rekonstrukcję audio, aż po partytury tekstowe dla dużych zespołów, fotografię. Obecnie interesuje się praktykami ciemniowymi, które przybierają formę procesów ponownego słuchania (re-listening). Główne narzędzia pracy to: saksofony, taśmy magnetofonowe, mikrofony, tekst oraz fotografia analogowa
Jacek Sienkiewicz
Producent muzyczny, DJ, kurator i jedna z kluczowych postaci polskiej sceny muzyki elektronicznej. Od końca lat 90. rozwija własny, wyrazisty język dźwiękowy, łącząc techno, ambient, eksperyment elektroakustyczny i filozoficzne refleksje nad procesem twórczym. Jako założyciel wytwórni Recognition od lat promuje autorską muzykę elektroniczną, konsekwentnie przekraczając granice gatunkowe i estetyczne.
W jego dorobku znajdują się zarówno wydawnictwa klubowe, jak i albumy o bardziej konceptualnym charakterze – publikowane m.in.
przez legendarne Cocoon Recordings czy we współpracy z artystami takimi jak Max Loderbauer, AtomTM, Ricardo Villalobos i Ryo Murakami. Jego twórczość niejednokrotnie była prezentowana na najważniejszych festiwalach muzyki elektronicznej i eksperymentalnej – od berlińskiego Atonala, przez Unsound, Mutek, po Instytut Audiowizualny w Madrycie. Związany z ideą dźwięku jako narzędzia poznania i formy dialogu, Sienkiewicz aktywnie współtworzy projekty interdyscyplinarne na styku muzyki, filozofii i sztuki współczesnej.
https://www.jaceksienkiewicz.com/
Lukáš Jiřička
Reżyser teatralny i dramaturg, reżyser projektów radio-artowych, twórca instalacji galeryjnych i filmów, publicysta i badacz (m.in. „A2”, „HIS Voice”, „Respekt”, „Souvislosti”, „Hospodářské noviny”, „Glissando”, „Didaskalia”, „Ultra Sounds”, „Oáza neklidu”). Studiował literaturę porównawczą na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola w Pradze oraz reżyserie i dramaturgię na Akademii Teatralnej w Pradze, gdzie również uzyskał doktorat. W ramach studiów odbywał staże w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, gdzie był asystentem Krystiana Lupy, oraz w Instytucie Teatrologii Stosowanej w Giessen. Jest jednym z dramaturgów festiwalu muzyki „innej” Stimul w Pradze. Pracuje jako redaktor i tłumacz z języka polskiego. Jest autorem książek Identita v době otřesu /Skici o současném polském divadle/ [Tożsamość w czasach przewrotu /Szkice o współczesnym teatrze polskim, NAMU, 2010] i Dobyvatelé akustických scén /Zdobywcy scen akustycznych, NAMU, Praga, 2015 oraz Instytut Teatralny, Warszawa, 2018/. Współpracował z takimi reżyserami jak Andreas Ammer /DE/, Edit Kaldor /HU/, Petra Tejnorová /CZ/, Matyáš Dlab /CZ/ i Magda Stojowska /PL/, z duetem choreograficznym VerTeDance czy z grupami Handa Gote czy 420PEOPLE. Pracował nad kompozycjami radiowymi – głównie dla Radia Czeskiego – z takimi kompozytorami jak Jacek Sienkiewicz /PL/, Kevin Drumm /USA/, Robert Piotrowicz /PL/, Paul Wirkus /DE/, Jára Tarnovski /CZ/ czy z twórcą filmów eksperymentalnych Martinem Ježkiem /CZ/ i reżyserem Tomášem Procházką /CZ/. Oprócz pracy dla radia i galerii realizuje filmy eksperymentalne z Martinem Ježkiem /CZ/ (Jak se dělá počasí, Hra na ohradu) i Petrem Šprinclem /CZ/ (Morava, krásná zem). Wykłada na Wydziale reżyserii i dramaturgii na Akademii Teatralnej w Pradze. Był dramaturgiem platformy performatywnej Terén w Brnie.
O CANTI SPAZIALIZZATI
Prowadzony od roku 2018 cykl warsztatowo-koncertowy poświęcony teoriom i praktykom muzyki eksperymentalnej skupionym na koncepcjach uprzestrzenniania kompozycji dźwiękowych stworzonych dla wielokanałowego nagłośnienia. Łączy ideę prezentacji nowych projektów muzycznych z umożliwieniem artystom rozwijania przestrzennych aspektów kompozycji dźwiękowej i stworzeniem platformy współpracy pomiędzy młodymi muzykami, kompozytorami i artystami dźwiękowymi.
ZESPÓŁ
Daniel Brożek (kurator), Agnieszka Jakuszak (producentka), Agata Szakiel (PR)
Identyfikacja wizualna: Kama Sokolnicka
Organizator : Fundacja na Rzecz Studiów Europejskich
Partner: BWA Wrocław Galerie Sztuki Współczesnej
Matronat medialny : TVP Kultura, Radio LUZ, Glissando, Polskie Centrum Informacji Muzycznej POLMIC, Notes Na 6 Tygodni, Wrocławski Portal, DlaStudenta.pl
Cykl dofinansowano ze środków Gminy Wrocław.
Cykl dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programów „Muzyka” oraz „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanych przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
